I høve bryllaupsdagen (og alle dei andre)

Eg klarte ikkje skriva ein tale til bryllaupet, men fekk klemt ut eit dikt i staden, and it goes a little like this:

når eg klarar livet utenat

på kryss og tvers og langs

og når eg ikkje klarar nokon ting

og slåss imot min angst,

då er du min

når eg veit at du er det beste eg kunne hatt,

då eg vakna i dag tidleg og når me legg oss att i natt,

då er du min

mange er snille og mange er pene

men du er min kjære vakre vene,

so endelaust blinkande fin,

du er min

eg har kje fine titlar og eg gjer deg ikkje rik

eg er den eg er og du vil visst ha meg slik,

du er min

om dagane vert tunge

og om me får ein unge

og om eg vert so sjuk at eg hostar opp ei lunge,

då er du min

du er min beste grunn til å leva

mellom alt som rauk og brast,

du er tusen sterke nevar som held meg ganske fast,

du er min

når du vekkjer meg med kaffi

og eg vekkjer deg med snork,

når eg ikkje gidd å stå opp fordi allting er eit ork,

då er du min

når me ein gong ser attende på det som skjer i dag

og når me deler ein rullator etter hundre år i lag,

då er du min

når eg får stryka deg i håret

og turka bort ei tåre

og bita deg i øyra mens

eg klyper deg i låret,

då er du min

du er min, du er min

i regn og i vind,

i alt som blæs bort og forsvinn

står du att og ventar på kjærasten din,

du er min

når eg stotrar og tykkjer det er litt vanskeleg

å finna ord som seier kor glad eg er i deg,

då er du min

so lenge du vert elska, so lenge du kjem fyrst,

so lenge eg er god for deg og so lenge du har lyst

er du min

so lenge eg har pust og so lenge eg har vett

vil eg ropa ut til alle at du er min Elisabeth,

du er min